Lazzari felici
gente ca nun trova cchiu' pace
quanno canta se dispiace
e' sempe pronta a se vutta'
pe' nun perdere l'addore.
Simmo lazzari felici
male 'e rine ma nun se dice
musicante senza permesso
'e ce guarda'
e cu 'e spalle sotto 'e casce
nun se sente cchiu'
l'addore 'e mare
c'o volto santo 'mpietto
e 'a guerra dint'e mmane
sapenno ca e' fernuto.
Si haje asci'
po' fatte 'a croce
cammenanno nun po' fa' pace
aiza 'a capa e so' tutte 'nciuce
ca nun se ponno acchiappa'
e c'a faccia gia' scippata
'a chesta musica ca e' mariola
pe' dinto 'e carusielle
s'arrobba 'a vita e sona
sapenno ca e' fernuta.
E intanto passa 'stu noveciento
passammo nuje s'acconcia 'o tiempo
si arape 'o stipo
saje addo' staje
e nun te scuorde maje.
E intanto passa 'stu noveciento
cammisa 'a fora
'ncuorpo t'o ssiente
e rieste allerta
tutt'a nuttata
penzanno addo' si' stato
penzanno addo' si' stato.
El trovador cubano Silvio Rodríguez abrió el 1 de septiembre en el Gran Teatre del Liceu de Barcelona su nueva gira por el Estado español con un concierto de 22 canciones que fue creciendo paulatinamente hasta desembocar en una sucesión final de clásicos. A punto de cumplir 80 años, Rodríguez mostró una voz sólida, mantuvo la habitual sobriedad de sus conciertos, dejando que fueran las canciones y la poesía las que expresaran aquello que apenas necesitó explicar con palabras.
Las plataformas digitales democratizaron el acceso a la música y multiplicaron las posibilidades de publicación para miles de artistas. Sin embargo, dos décadas después de su irrupción, el mercado parece avanzar hacia una dirección inesperada: los éxitos son cada vez más locales, los algoritmos refuerzan las fronteras culturales y, salvo los artistas mainstream, resulta cada vez más difícil descubrir en nuestros escenarios a músicos procedentes de otros países, especialmente cuando deben cruzar un océano.