Foi Deus
não sabe ninguém,
porque canto o fado,
neste tom magoado,
de dor e de pranto.
E neste tormento,
todo o sofrimento,
eu sinto que a alma,
cá dentro se acalma,
nos versos que canto.
Foi Deus,
que deu voz ao vento,
luz ao firmamento,
e pôs o azul, nas ondas do mar.
Foi Deus,
que me pôs no peito,
um rosário de penas,
que vou desfiando,
e choro a cantar.
Fez poeta o rouxinol,
pôs no campo o alecrim,
deu flores à primavera,
ai, deu-me, esta voz, a mim!
Se canto,
não sei o que canto,
um misto de ventura,
saudade, ternura,
e talvez o amor.
Mas sei que cantando,
sinto o mesmo quando,
se tenho um desgosto,
e o pranto no rosto,
me deixa melhor.
Foi Deus,
que deu luz aos olhos,
perfumou as rosas,
deu ouro ao sol,
e prata ao luar.
La cantante, flautista y compositora catalana Magalí Sare presenta Descasada, un trabajo entre la investigación antropológica y la libertad musical. Sare se sitúa en una escena de mujeres altamente formadas que han redefinido la canción de autor contemporánea.
En Barcelona tenemos la suerte de poder disfrutar de una cada vez más numerosa comunidad de artistas argentinos que habitan la ciudad y que enriquecen nuestra vida cultural. Con pocos días de diferencia tres de ellos han presentado sus respectivos trabajos discográficos en diversos espacios: en una librería abierta a la música, en la sede de un extraordinario refugio asociativo de Sants y en el auditorio de una biblioteca histórica.
La última edición del BarnaSants, la primera dirigida por Marçal Girbau, ha reducido un 40% el número de conciertos pero ha aumentado un 33% la asistencia y la venta de entradas. Girbau, que ha valorado positivamente esta 31 edición en la rueda de prensa celebrada hoy en Barcelona, ha apostado por menos fechas, más peso artístico y producciones propias con recorrido. Y una vez más se ha reivindicado la creación del Ateneu de la Cançó.