Viure és una bona feina
sense sou ni assegurança.
No cal dominar cap eina
que no sigui l’esperança
-i és una eina que no cansa
tenir fora de la beina.
Em van fer sortir de l’ou
cap a l’any cinquanta-nou,
tot negant-me la quimera
de poder fer marxa enrere.
Amb Saturn em vaig fer gran,
coneixent de contraban
la paraula arraconada
i el plaer de fer marrada.
Vaig aprendre a passar els dits
per les noies i les nits,
a dubtar després de creure
i a ofegar amb conyac la neura,
a clavar-me plantofades
contra portes condemnades
i a sentir que el pas dels anys
fa soroll de desenganys.
I tanmateix...
En un astre escanyolit
d’un raval de l’infinit,
compartim dèries i oprobis
i ens anem passant microbis.
Quant aquest serà difunt,
no en tindrem un altre a punt,
però l’home, tan simpàtic,
vol donar-li ja el viàtic.
Quan fotem del tot enlaire
mar i boscos, terra i aire,
ja tindrem a punt la caixa
i ens podrem donar de baixa
-si és que a algú no li interessa
que tot vagi més de pressa
i ens engega a prendre vent
de manera contundent.
I tanmateix...
La cantante, flautista y compositora catalana Magalí Sare presenta Descasada, un trabajo entre la investigación antropológica y la libertad musical. Sare se sitúa en una escena de mujeres altamente formadas que han redefinido la canción de autor contemporánea.
En Barcelona tenemos la suerte de poder disfrutar de una cada vez más numerosa comunidad de artistas argentinos que habitan la ciudad y que enriquecen nuestra vida cultural. Con pocos días de diferencia tres de ellos han presentado sus respectivos trabajos discográficos en diversos espacios: en una librería abierta a la música, en la sede de un extraordinario refugio asociativo de Sants y en el auditorio de una biblioteca histórica.
La última edición del BarnaSants, la primera dirigida por Marçal Girbau, ha reducido un 40% el número de conciertos pero ha aumentado un 33% la asistencia y la venta de entradas. Girbau, que ha valorado positivamente esta 31 edición en la rueda de prensa celebrada hoy en Barcelona, ha apostado por menos fechas, más peso artístico y producciones propias con recorrido. Y una vez más se ha reivindicado la creación del Ateneu de la Cançó.