Ikusten duzu goizean
unha casiña de fachada refulxente, entre catro carballos,
cun canciño branco no portal e á beira un manancial?
Alí vivo eu, tranquilamente.
Aínda que non sexa un pazo, quero a miña casa natal,
elixida polos meus devanceiros. Fóra da casa atópome
como se estivese perdido. Como alí nacín
Alí deixarei este mundo se non perdo o sentido.
Teño na casa as miñas propias aguilladas, legóns, arados,
xugos e correas. Polo momento sóbrame, por todas partes,
gran do ano pasado. Non morreremos de
fame, se este produce igual.
Tres vacas pacen no pradocheos de leite os ubres
coas súas becerras e xatos. Hai dous bois de cara branca
e lombo negro, con grandes cornos, carneiros, tenros años,
cabras e ovellas; todos eles son meus.
Non hai no mundo home ningún, nin príncipe nin rei, máis
feliz cá a min. Teño unha muller, un fillo, unha filla,
por outra parte boa saúde, e ademais
suficientes bens. Que máis podo pedir?
Comezo o meu labor pola mañá pero cando chega a noite
son dono da mesa. Cando casei coa miña muller
fíxenme cunha boa cristiá.En días de abstinencia,
non introducirá no pote óso ningún de touciño,
nin tan sequera por descuido.
Piarres é o meu fillo, moi espabilado para o novo que é.
Moi cedo leva xa o rabaño aos pasteiros. Se segue
os meus pasos, como parece que fará, non perderá a facenda.
A miña filla Kattalin, aos seus once anos, parécese á súa nai.
Ten os seus mesmos ollos, parecen o fondo do ceo azul.
Creo que co tempo, polo que vexo, se converterá nunha boa muller.
Ao vivir sobradamente, non debemos na terra
deixar famento ao compañeiro. A necesidade nunca chama
á porta da nosa casa, agás no caso de que dispoñamos
dun bo banquete e haxa un sitio ao noso carón.
A miña muller María é unha muller traballadora, non
demasiado corpulenta. Cun sorriso consigo na casa canto ben quero.
Pido a sorte de rematar a miña vida como a comecei.
Elizamburu de Sara, en Lapurdi, do século XIX. Para moitos, o poeta popular vasco máis grande. Se a vida agrícola feliz existe, se pode existir, dificilmente poderemos cantala de forma máis bela. Se fose imposible, xa temos como estrañar a súa posibilidade de forma conmovedora.
La cantante mallorquina ofreció en el Palau de la Música de Barcelona, dentro del festival Guitar Bcn, un concierto de intensidad creciente en el que L’aigua no cansa, su nuevo disco, se convirtió en el auténtico centro del repertorio. Arropada por una banda de músicos extraordinaria, Maria del Mar Bonet volvió a demostrar que, cerca de cumplir sesenta años sobre los escenarios y los ochenta de vida, sigue instalada en un momento creativo y vocal fuera de lo común.
Pasión Vega presenta en concierto su nuevo disco Pasión Almodóvar con una selección de canciones que forman parte del universo cinematográfico del director manchego Pedro Almodóvar.
En Barcelona tenemos la suerte de poder disfrutar de una cada vez más numerosa comunidad de artistas argentinos que habitan la ciudad y que enriquecen nuestra vida cultural. Con pocos días de diferencia tres de ellos han presentado sus respectivos trabajos discográficos en diversos espacios: en una librería abierta a la música, en la sede de un extraordinario refugio asociativo de Sants y en el auditorio de una biblioteca histórica.
El veracruzano Rafa Mesa, desde 2018 en su alter ego artístico Pehuenche, se presentó en formato quinteto en Barcelona dentro de su primera gira europea que le ha llevado a Londres, Copenhague, a varios escenarios de Barcelona y finalmente Madrid.
No es fácil sobresalir entre la vorágine de propuestas que luchan por conquistar un espacio en el disputado hábitat sonoro. Muy lejos de esa competición se encuentra Azimut, el nuevo trabajo de Joan Isaac junto a Eduard Iniesta, que se instala en otro ecosistema creativo.