Maitia nun zira
Quizais cambiou o teu designio? Dixéchesme, unha e outra vez que eras miña.
Son a de sempre, non cambiei, o meu corazón decidiu amarte a ti.
Un pai ciumento provocou isto. El prívame de verte e de falar contigo.
Pai ciumento, mandas á túa filla, como se fuxises de min, a ese convento.
De todas as formas non ingresará monxa.
Mantemos a nosa palabra, xa nos prometemos, é a pura verdade.
Vén verme cabalgando no teu cabalo, vén consolarme, a escondidas do meu pai.
Teño cumpridos vintecatro anos, dentro doutro máis,
xa non terei que preocuparme do meu pai.
A todas as fillas lles digo: "fixádevos en min, facede o que eu vos digo.
Mentres son novas, a disciplina é boa!
Cando sexan maiores, será tarde entón; ben que o sei".
A canción de amor máis estendida, seguramente, de Iparralde. Non haberá vasco que non a tivese, cando menos, tarareado algunha vez. Os amantes aos que, ás veces, separa a relixión, nesta ocasión, o convento úneos máis estreitamente. Por sorte, os pais ciumentos non sempre saen gañadores.
El trovador cubano Silvio Rodríguez abrió el 1 de septiembre en el Gran Teatre del Liceu de Barcelona su nueva gira por el Estado español con un concierto de 22 canciones que fue creciendo paulatinamente hasta desembocar en una sucesión final de clásicos. A punto de cumplir 80 años, Rodríguez mostró una voz sólida, mantuvo la habitual sobriedad de sus conciertos, dejando que fueran las canciones y la poesía las que expresaran aquello que apenas necesitó explicar con palabras.
Las plataformas digitales democratizaron el acceso a la música y multiplicaron las posibilidades de publicación para miles de artistas. Sin embargo, dos décadas después de su irrupción, el mercado parece avanzar hacia una dirección inesperada: los éxitos son cada vez más locales, los algoritmos refuerzan las fronteras culturales y, salvo los artistas mainstream, resulta cada vez más difícil descubrir en nuestros escenarios a músicos procedentes de otros países, especialmente cuando deben cruzar un océano.